Om het nieuwe jaar goed in te zetten begeef ik me steevast naar Amsterdam voor een verlengd weekendje.  Het éénmalige optreden van folkroots legende Geoff Muldaur op zondag 29 januari lijkt alvast een prima aanleiding om me opnieuw richting grachtenstad te begeven.  Ik ben er echter al een paar dagen eerder dus snel even kijken wie er allemaal optreedt op donderdagavond. Deep Purple in de Heinekenhal?  Leven die nog?  Ik vrees dat mijn Deep Purple manie al lang voorbij is.  Ad Visser in de Melkweg?  Nog een jeugdidool.  Polifonische gezangen uit Sardinië in het Tropenmuseum? Plots komt de naam Frank Carillo opduiken en dan nog in Maloe Melo. Bingo. Om 21u.  stipt duik ik mijn favoriete Amsterdamse bluesclub binnen.  Een uur later zit die stampvol met de blues-, roots- en rockincrowd van de stad.  Barry Hay en George Kooymans van de Golden Earring, Michel Van Dijk (Brainbox, Alquin, Ekseption...), Boyd Small...  George en Frank zijn goede vrienden en componeerden samen al menige songs, o.a. voor de uitstekende Golden Earring cd Van Frank Carillo echter geen spoor.  Hij logeert nochtans in het American hotel en dat is bij wijze van spreken om de hoek. Blijkt dat hij aan de Melkweg staat.  Gaat hij met Ad Visser jammen of wil hij vooralsnog een plaatsje in de volgende aflevering van.

Toppop?  Na enig zoekwerk heeft hij de club gevonden en uiteindelijk vangen ze aan om 11u.30.

Nachtwerk en daar hou ik wel van als het een onvervalste barband betreft.  Frank Carillo en zijn Bandoleros zien eruit als handlangers van Al Capone.  Ontsnapt uit Little Italy. Live klinken ze als een kruising tussen het beste uit New York: Moon Martin, Willy Deville, Willie Nile, en het beste uit New Jersey: Bruce Springsteen, Southside Johnny, Joe Grushecky, Little Steven, Gary US Bonds, en dit alles overgoten met een ferme portie Mellencamp. Ze gaan er als een sneltrein vandoor met de titelsong van hun cd Bad Out There.  Ze houden een verschroeiend tempo aan.  Red Queen, Chapel Street, The Bluebird Is Gone en, Delilah passeren de revue.  Ze hebben een ongelooflijk arsenaal gitaren mee. Vintage Gretschen, Fenders, Epiphones, akoestische gitaren... Het kan niet op. Barry Hay komt meezingen op Watcha Gonna Do (When The Levee Breaks).  ‘Sorry George, I got no extra amp.’ De Golden Earring gitarist kan er niet meer bij. Het podium staat al propvol met de vijfkoppige Bandoleros. De ritmesectie geeft er een ferme lap op. Schitterend wat drummer Eddie Seville, percussionist Norman Del Tufo en bassist Karl Allweier uit hun instrumenten toveren.  Bellen, kettingen, ratels... Het past allemaal in het geheel.  Wrong Number mso-spacerun:yes" Frank Carillo is even de tekst kwijt, maar gelukkig is er hun roadie die van op de zijlijn als een volleerde soufleur de tekst uit het cd-boekje staat mee te zingen.  Er volgt een hemelsmooie versie van With Her Pyamas On.  Tom Waits loert om de hoek.  Hun versie van Highway 61 Revisited is ronduit meesterlijk en misschien wel één van de beste die ik ooit mocht aanhoren.  De twee gitaren staan op scherp. Barroom rock-'n-roll van hoog niveau.  Als afsluiter, tegen 2u.30 's morgens, persen ze er nog een niets ontziende versie van Chuck Berry's Round And Round uit.  Uiteraard was de joint rockin'.  Er is geen ontkomen aan met deze Bandoleros. 7nbsp;Om 3u. lag ik compleet uitgeteld in mijn hotelbed.  Het eerste muzikale hoogtepunt van 2006 was een feit en zondag diende het volgende zich al aan. 7nbsp;Mijn kompaan Jan zal het over Geoffs optreden hebben.  BV)

For Additional Information, Interviews or CDs;  e-mail:  info@loritomgt.com  or visit:  www.loritomgt.com